اثر سعید یوسف نیا

از آسمان به جان تو وقتی خبر رسید
فریاد کرد کعبه که وقت سفررسید
از خود سفر کنید که فصل یگانگی ست
اکنون بهار رفتن از آیینه سر رسید
وقت طواف کعبه غمی بر دلت نشست
برخاستی که وقت طوافی دگر رسید
"ای یار! آن شراب مگر چند ساله بود؟"
این می اگر رسید به خون جگر رسید
از شرم بانگ العطشت آب شد فرات
آبی که سیل گشت وبه کوه وکمررسید
نور بهشت بود نه کابوس سرنوشت
تیر سه شعله ای که به داد پسر رسید
آوازه نماز تو از نینوا گذشت
سعی صفا و مروه ات آخر به سر رسید
ذی الحجه حلال تو ماه حرام شد
تا حج ناتمام تو حج تمام شد

نوشته: مريم احد زاده

حالا فکر کن مثلا من مرده‌ام يا فردا مي ميرم. آره فکر کن فردا من مي‌ميرم و ديگر تصويرم توي تو نيست. حالا فکر کن فرداست و تو خالي هستي. نه که خالي خالي باشي، قسمتي از تصوير اين تخت زوار در رفته با قسمتي از تصوير اين آت و آشغالي که جلواَت جمع کردم و مثلاً  لوازم آرايش هستند، در تو هست. تصوير آن تابلو اسب‌هاي وحشي هم که تو دشت دارند مي‌دوند، در تو افتاده. همان که وقتي مي‌نشينم رو‌به‌رويت فقط قسمتي از آن اسب مشکي رنگ با آن چشم‌هاي عصباني و کلافه معلوم است و بقيه اسب‌ها پشت من قايم مي‌شوند. کاش من هم پشت خودم قايم مي‌شدم، چه حالي مي‌داد.
اي بابا حواسم پرت شد داشتم مي‌گفتم، فکر کن الان فرداست و من مرده‌ام. اِ يادم نبود که نمي‌تواني فکر کني. خوب پس گوش کن، من الان مرده‌ام، خوب که چي؟
فکر کن، آن قسمتش که آدم را تو گور مي گذارند، چقدر وحشتناک است. آنجا که ديگر از اين وسايل و آت و آشغال خبري نيست...